ما گدایان خیل سلطانیم شهربند هوای جانانیم بنده را نام خویشتن نبود هر چه ما را لقب دهند آنیم گر برانند و گر ببخشایند ره به جای دگر نمیدانیم چون دلارام میزند شمشیر سر ببازیم و رخ نگردانیم دیگران در هوای صحبت یار زر فشانند و ما سر افشانیم مر خداوند عقل و دانش را عیب ما گو مکن که نادانیم هر گلی نو که در...

 به حدی که اگر باشی برای تمـام لحظه &#16

محتاج لبانت هستم / که در بهار و تابستان / پاییز و زمستان / مرا / عاشقانه ببوسند / آنطور که آتشفشان خاموش درونم جان گرفته / مهرت را فوران کند / من / تو و تمام وجودت را / نه برای یک هم آغوشی ساده / برای تمام عمر می خواهمهمین …

من عاشقم! حتی اگر شاعر نمی بودم... اما بدون عشق، شاعر بودن آسان نیست!

من او بُدم ، من او شدم با او بُدم ، بی ا&#16

ای دل جهان به کام تو شد شد ، نشد نشد دولت اگر غلام تو شد شد ، نشد نشد این دختر زمانه که هر دم به دامنی است یکدم اگر به کام تو شد شد ، نشد نشد این سکه ی بزرگی و اقبال و سروری یک روز هم به نام تو شد شد ، نشد نشد چون کار روزگار به تقدیر یا قضاست تقدیر ب

هم مرگ بر جهانِ شما نیز بگذرد هم رونق زمانِ شما نیز بگذرد وین بومِ محنت از پیِ آن تا کند خراب بر دولت آشیان شما نیز بگذرد باد خزان، نکبت ایام ناگهان بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد ای تیغتان

دنیا پر از سگ است جهان سر به سر سگی ستغیر از وفــا تـــمام صفات بشــر سگی ست! لبخند و نان به سفره ی امشب نمی رسدپایــان ماه آمد و خــلق پدر سگی ست از بوی دود و آهن و گِل مست می شوددر سرزمین من عرق کارگر سگی ست جنــگ و جــنون و زلــزله؛ مــرگ و گرســن

نه اشکهایم را خواهی دیدنه التماس ها&#1

گوسفندی بر جنازه گرگی میگریست ...   و م&#1740

تنهایی بد است ، اما بدتر از آن این اس&

گر عطر زلفت رسد به مشامم آنیستکه شبيه شیفته جامم پری رویی ز قاف است گل اندامی عقل و خرد از رویش رود تماممآزمون عشق است و یارم که بینم کامیابمو گر این نبود ناکامم ز کوهسار شالت طلوعی نما خوبروی سحر کن خاطر تاریکم و شاممگر چشم ز لب پرخونت از خونم شود که آرام گیرد این دل نارامم

پلو د اغیار نه ښایي د یار له حیثیتهتربیه د اغزو نه وي د مالیار له حیثیتهد حسن پریښتې یې دومره ډېرې په رخساررنګونه یې وتلي وو د شمار له حیثیتهد سترګو یې سجدې د دیانت ده نښانهسرکشه یې باڼه لکه کفار له حیثیتهټالونه هواګانې یې په سپینه غاړه خوريراخیږي زمزمې ترې د ستار له حیثیتهراټول پرې ښاپېري له تورو ز...

ما کتاب کهنه ای هستیم سرتا پا غلط!خواندنی ها را سراسر خوانده ایم امّا غلط!سال ها تدریس می کردم خطا را با خطاسال ها تصحیح می کردم، غلط را با غلط!بی خبر بودم دریغا از اصول الدین عشق!خط غلط، انشا غلط، دانش غلط، تقوی غلط!دین اگر این است ! بی دینان زِ ما

از مردمان اين حوالي ترس دارم از خود که گاهي آبم اما گاه آتش از اين دل حالي به حالي ترس دارم از اينکه ما مثل دو تا ماهي بچرخيم در برکههاي بيخيالي ترس دارم هر چند با تو شادمانم لحظهها را از گريههاي احتمالي ترس دارم هر چند چون پيچک تو را در

از شهر می رانند عاشق پیشه ها را فرهادها را، کوهها را، تیشه ها را کندند و خشکاندند و سوزاندند در باغ گلبرگها را، ساقه ها را، ریشه ها را دنیا دلش سنگ است در پستو نهان کن آیینه ها را، کوزه ها را، شیشه ها را ای مرغ غمگین قفس آرام منشین فریاد کن دلتنگی اندیشه ها را این جنگل آشفته جای شیرها نیست ارزانی کف...

نمی رنجم اگر کاخ مرا ویرانه می خواهد که راه عشق آری طاقتی مردانه می خواهد کمی هم لطف باید گاه گاهی مرد عاشق را پرنده در قفس هم باشد آب و دانه می خواهد چه حسن اتفاقی! اشتراک ما پریشانی است که هم موی تو هم بغض من، آری شانه می خواهد تحمل کردن قهر

روزی که در بهشت تو سیب آفریده شد آدم نگاه کرد و فریب آفریده شدخورشید تکه تکه شد و تکه ای از آن حیران شد و زمیني عجیب آفریده شدخورشید پاره های تنش را به ما سپرد منظومه ی فراز و نشیب آفریده شدباران هزار سال زمین را مجاب کرد سیاره ای بدون رقیب آفریده شد

گذري کن که زغم راه گذر نيست مرا خبرت ه

وي ديده گر صفرا کنم آبي بزن اين خاک را اي باد برقع برفگن آن روي آتشناک راکه آلوده ديده چون توان آن آستان پاک را ريزي تو خون برآستان من شويم از اشک روانتاراج دين تلقين مکن آن هندوي بي باک را زان غمزه عزم کين مکن تاراج عقل و دين مکنپرده دري آموختي آن